XX Kościański Półmaraton

XX Kościański półmaraton 

 

Nie tak miało być... 

Rok temu wstęp do galerii zacząłem słowami: "Opowieść zaczyna się około godziny 11:07 w lekkiej mżawce na sekundy przed... ulewą gdzie razem z Zawodnikami patrzę w niebo i razem modlimy się o słońce. Jest zimno, mokro i wieje potwornie.". Rok temu jednak suma summarum wyszło słońce. Dzisiaj co tu dużo mówić. Było wstrętnie i w żaden sposób na zdjęciach nie zamierzam tego faktu ukrywać. Oj pogoda rzuciła foto - rękawicę. Rękawicę ciężką i stalową. Prosto w pysk. W jednej ręce parasol, który szalał na wietrze. W drugiej ręce aparat, który niestety waży tyle, że trzeba go trzymać obiema rękami. Do teraz mam skurcze w dłoni. 

Jak na dworze świeci słońce i jest względnie ciepło to nasz taki ogólny nastrój jest pozytywny, radosny, zachęcający do podejmowania wyzwań. Jak na dworze jest tak jak dzisiaj - szaro, zimno, mokro to nasz nastrój zaczyna trącać melancholią, lekką izolacją, a nawet chłodem emocjonalnym. No pogoda dzisiaj nie pomagała w motywacji. Można by w sumie to zbyć zdaniem "Sorry, taki mamy klimat". Ale nie. Nie dzisiaj. Za dużo ważnych rzeczy się działo. Los rozdał karty jakie rozdał i gramy tym co mamy. 

Zaczęło się jak zwykle. W sektorach zaczęły pojawiać się skrzydła Husarii a na nich wymalowane liczby od 1:30 (awangarda) do 2:20 (ariergarda). To tutaj zapadają ostatecznie dość ważne decyzje. Cześć zawodników staje świadoma tego co dowiezie do mety. Cześć jednak patrzy na te liczby na skrzydłach z nadzieją. Nadzieją, że wytrzyma, że dobiegnie, że kontuzja się nie odnowi, że motywacji wystarczy, że, że, że. Co zawodnik to inna historia. Jedno jednak łączy - marzenie żeby na mecie móc powiedzieć "dobra robota".

Lubimy motywować słowami "dasz radę". No i dawali radę. Od nieco ponad godzinę do niemal trzech godzin na trasie. Czasami biegli, czami szli trzymając się za bok, czasami za nogę. Czasami utykali. Ale parli do przodu.W deszczu, wietrze i chłodzie.

Zresztą zerknij na ich twarze na zdjęciach. Nie bój się. Czasami warto spojrzeć im w oczy i pozwolić sobie na odrobinę refleksji. Gdzie ten biegacz biegnie? Po co? Jaki ma cel? Co go napędza? Czego się boi?  Tam w tych twarzach można dużo wyczytać. Upór, determinację, pasję, walkę, radość, niepokój. Pełne spektrum.

Wszystko po to żeby na mecie - mijając belkę pomiaru czasu poczuć to uczucie dobrze wykonanego zadania. 

Zdjęcia pomniejszone pod socjale: TUTAJ

Zdjęcia w pełnej rozdzielczości: TUTAJ